محققان به این نتیجه رسیدهاند که آدمخواری تنها از نظر اخلاقی و اجتماعی نکوهیده نیست، بلکه میتواند پیامدهای جدی و خطرناکی برای سلامت انسان نیز داشته باشد. بر اساس نتایج یک مدل علمی، هرچه آدمخواران افراد بیشتری از همنوعان خود را مصرف کنند، احتمال ابتلا به بیماریهای خطرناک به شکل چشمگیری افزایش پیدا میکند. پژوهش […]
محققان به این نتیجه رسیدهاند که آدمخواری تنها از نظر اخلاقی و اجتماعی نکوهیده نیست، بلکه میتواند پیامدهای جدی و خطرناکی برای سلامت انسان نیز داشته باشد.
بر اساس نتایج یک مدل علمی، هرچه آدمخواران افراد بیشتری از همنوعان خود را مصرف کنند، احتمال ابتلا به بیماریهای خطرناک به شکل چشمگیری افزایش پیدا میکند.
پژوهش تازه نشان میدهد که دلیل شکلگیری ممنوعیت گسترده آدمخواری در جوامع انسانی شاید تنها احساس انزجار نبوده باشد، بلکه آثار زیانبار این رفتار بر بقای جمعیتها نیز نقش مهمی در ایجاد این تابو داشته است.
این پژوهش توسط میخال میسیاک از دانشگاه وروتسواف لهستان و پتر تورچک از دانشگاه چارلز در پراگ جمهوری چک انجام شد. این دو پژوهشگر با استفاده از یک مدل ریاضی تلاش کردند پیامدهای آدمخواری را بررسی کنند. نتایج مدل آنها نشان داد اگر این رفتار به صورت مداوم در یک جامعه ادامه پیدا کند، احتمال فروپاشی آن جامعه به دلیل گسترش بیماریهای شدید میان افرادی که گوشت انسان مصرف میکنند، افزایش خواهد یافت.
میخال میسیاک در بیانیهای که روز چهارشنبه از سوی دانشگاه وروتسواف منتشر شد، توضیح داد که آنها بدن انسان را به عنوان یک منبع بالقوه غذایی بررسی کردهاند و علاوه بر میزان انرژی حاصل از آن، هزینههای پنهان چنین تغذیهای را نیز مورد ارزیابی قرار دادهاند.
او گفت اگر فقط از نظر میزان کالری به موضوع نگاه کنیم، بدن انسان یک وعده غذایی معمولی محسوب میشود، اما مشکل اصلی در جای دیگری قرار دارد. خطر انتقال عفونت بسیار بالاست، زیرا عوامل بیماریزا وارد بدن فردی میشوند که از نظر ساختار زیستی تقریباً کاملاً مشابه بدن میزبان قبلی است و همین موضوع انتقال بیماری را آسانتر میکند.
مدل ریاضی این پژوهش نشان داد هرچه آدمخواران افراد بیشتری از همنوعان خود را مصرف کنند، احتمال ابتلا به بیماریها به صورت تصاعدی افزایش مییابد. حتی پختن گوشت نیز قادر به از بین بردن پریونها نیست. پریونها پروتئینهای بدشکلی هستند که میتوانند باعث بروز بیماریهای کشنده دستگاه عصبی شوند.
یکی از شناختهشدهترین این بیماریها کورو است که زمانی در میان مردم قبیله فور در پاپوآ گینه نو شیوع داشت. اعضای این جامعه پس از مرگ نزدیکان خود، بدن آنها را میپختند و میخوردند، زیرا باور داشتند با این کار روح فرد متوفی را آزاد میکنند.
پژوهشگران معتقدند همین خطرهای جدی احتمالاً در شکلگیری یکی از قدرتمندترین تابوهای تاریخ بشر نقش داشته است؛ تابویی که دستکم تا حدی برای محافظت از انسانها در برابر بیماریهای مرگبار به وجود آمده است.
میخال میسیاک گفت تابو در واقع نوعی سازوکار حفاظتی در روند تکامل انسان بوده است. نتایج این تحقیق نشان میدهد که چنین واکنشی از نظر زیستی کاملاً منطقی بوده، زیرا با افزایش خطر همهگیری بیماریها ارتباط مستقیم داشته است. به گفته او، جوامعی که نتوانستند آدمخواری را محدود کنند، در نهایت دوام نیاوردند و از میان رفتند.
در پژوهشی که سال ۲۰۲۳ منتشر شد نیز مشخص شد که حدود ۱۵ هزار سال پیش، آدمخواری ممکن است بخشی عادی از آیینهای تدفین در اروپا بوده باشد.
در آن تحقیق، پژوهشگران موزه تاریخ طبیعی بریتانیا بقایای انسانی کشفشده در نقاط مختلف اروپا را که متعلق به اواخر دوره پارینهسنگی پسین و مربوط به حدود ۱۵ هزار سال پیش بودند، بررسی کردند.
نتایج این مطالعه که در نشریه علمی Quaternary Science Reviews منتشر شد، نشان داد گروههای باستانی اروپایی که در نقاط مختلف قاره آیینهای تدفینی همراه با آدمخواری را اجرا میکردند، از نظر پیشینه ژنتیکی شباهت زیادی به یکدیگر داشتند.
در بخشی از این پژوهش، دانشمندان محوطه مشهور پارینهسنگی غار گاف در منطقه چدار گرج را نیز بررسی کردند. این مکان به دلیل کشف سه جمجمه انسانی که به شکل جام تغییر داده شده بودند، شهرت دارد. همچنین بیش از یکصد قطعه استخوان انسان در این غار پیدا شده که روی آنها آثار بریدگی، شکستگی و حتی نشانههای جویدن توسط انسان دیده میشود.
بررسیهای انجامشده نشان میدهد رفتارهای مرتبط با آدمخواری احتمالاً در میان گروههای انسانی فرهنگ ماگدالنی در شمالغرب اروپا پدیدهای رایج بوده است و کشف شواهد آدمخواری در غار گاف را نمیتوان یک رویداد استثنایی یا منحصربهفرد دانست.
نظرات کاربران
0 دیدگاه