با انتشار بیش از صدها شواهد درباره پدیدههای ناشناخته توسط دولت آمریکا که مربوط به بازه 1940 میلادی تاکنون میشوند، و البته اکران فیلم جدید استیون اسپیلبرگ با عنوان Disclosure Day درباره حیات فرازمینیها، بحث وجود موجودات فضایی دوباره ترند شده است. با انجام نظرسنجیهایی در استرالیا، ایالات متحده و دیگر نقاط دنیا، مشخص شده […]
با انتشار بیش از صدها شواهد درباره پدیدههای ناشناخته توسط دولت آمریکا که مربوط به بازه 1940 میلادی تاکنون میشوند، و البته اکران فیلم جدید استیون اسپیلبرگ با عنوان Disclosure Day درباره حیات فرازمینیها، بحث وجود موجودات فضایی دوباره ترند شده است.
با انجام نظرسنجیهایی در استرالیا، ایالات متحده و دیگر نقاط دنیا، مشخص شده که حداقل یکسوم مردم دنیا فکر میکنند که همین حالا، موجودات فضایی در زمین ساکن هستند. با فرض اینکه وجود فرازمینیها ثابت شده و قطعی است، سه دلیل قانع کننده وجود دارند که نشان میدهند چرا آدم فضاییها به دیدار ما انسانها نمیآیند.
1. فضا بزرگ است، خیلی بزرگ!
این استدلال ساده و در عین حال مهم را جدی بگیرید! Proxima Centauri (پروکسیما قنطورس) که نزدیکترین ستاره به خورشید ماست، حدود 40 تریلیون کیلومتر از ما فاصله دارد، یعنی چیزی در حدود 268 هزار بار بیشتر از فاصله زمین تا خورشید. این فاصله از نظر ستارهشناسان، 4.3 سال نوری محسوب میشود؛ هر سال نوری معادل مسافتی است که نور در یک سال، با سرعت 300 هزار کیلومتر طی میکند.
ما انسانها با جدیدترین تکنولوژی خود یعنی فضاپیمای «کاوشگر خورشیدی پارکر» تنها میتوانیم به سرعت تقریبی 191 کیلومتر بر ثانیه برسیم که معادل 0.064 سرعت نور است. تازه با این سرعت، سفر ما به سوی نزدیکترین ستاره به خورشید، حداقل 6650 سال طول میکشد.
اما آقای انیشتین، یکبار به ما انسانها یادآوری کردند که زمان نسبی است، این یعنی حتی اگر ما به تکنولوژی لازم هم دست پیدا کنیم، باز هم با مشکلی به نام اتساع زمان روبرو خواهیم شد. در این پدیده، فضاپیما هر چه از زمین دورتر شود، زمان برای ساکنان آن کندتر میگذرد.
به عنوان مثال، وقتی آقای Scott Kelly (اسکات کلی)، فضانورد ناسا پس از یک سال اقامت در ایستگاه فضایی بینالمللی به زمین بازگشت، چند میلیثانیه جوانتر از برادر دوقلوی همسان خود بود! احتمالا آن قسمت دیوانهوار از فیلم بینستاره از کریستوفر نولان را هم فراموش نکردهاید که وقتی پدر به زمین بازگشت، دختر خود را فردی عجوزه دید! بله، زمان برای افرادی که از زمین دور میشوند، همینقدر کند میگذرد.
یا فرض کنید یک موجود فضایی از سیاره خود به زمین ما نزدیک شود، همانطور که ما با مشکل اتساع زمان روبرو هستیم، سیاره او نیز حداقل یک قرن یا حتی بیشتر پیر میشود، حال وی با چه منطقی باید برای مردم خود توجیه کند که به سفر فضایی رفته و زمان برای او، تنها در حد چند ثانیه گذشته است؟!
2. برای یک سفر بینستارهای، به بینهایت سوخت و انرژی نیاز داریم!
تا این لحظه، گذر زمان صرفا مانعی مهم برای سفرهای فضایی ما بوده است. اما از این جا به بعد نیاز است مشکل جرم فزاینده فضاپیما را هم در نظر بگیریم! به زبان ساده، هر چه سرعت فضاپیما بیشتر شود، جرم آن هم افزایش مییابد و از اینرو، به انرژی بسیار بیشتری برای شتاب دادن به آن نیاز داریم. قاعدتا وقتی سرعت به میزان بینهایت افزایش یابد، میزان انرژی لازم هم به سمت بینهایت میل میکند.
اما بحران دیگر در مسیر این سفر عجیب و غریب، موانع موجود در فضا هستند. فضا یک خلأ نیست و ذرات و تشعشات مرگباری نیز بر سر راهمان وجود دارند که میتوانند فضاپیما را نابود سازند. برای مثال، اتمهای پراکنده هیدروژن در فضا، در سرعتی نزدیک به سرعت نور به تابشهای شدیدی تبدیل میشوند و با گرمای خود میتوانند فضاپیما را ذوب کنند.
آقای Miguel Alcubierre نیز در یکی از یافتههای خود گفته بودند که سفر با سرعتی فراتر از سرعت نور، از لحاظ تئوری امکانپذیر است (شاید هم دوست داشتند ما انسانهای خیالپرداز را کمی دلداری دهند!)، اما در عالم واقعیت، این کار مشکلات خود را دارد و انرژی فوقالعاده زیادی را میطلبد که تامین آن ممکن نیست. شاید بد نباشد ما هم بپرسیم، اصلا چرا موجودات فضایی که در تمدنهای فوقپیشرفتهشان به چنین توانمندیای دست یافتهاند، باید برای آمدن به زمینی که قرنها از آنها عقبماندهتر است، برنامهریزی کنند؟!
1. کره زمین برای ما قابل تحمل است، نه برای موجوداتی غریبه!
دانشمندان باور دارند که تنها ما انسانها میتوانیم با زیستکره زمین کنار بیاییم. چرا که حیات و سیاره زمین در کنار یکدیگر تکامل یافتهاند. اگر سیانوباکتریها که نوعی میکروب تکسلولی هستند، 2.4 میلیارد سال پیش اکسیژن را به اتمسفر ما که عمدتا حاوی نیتروژن بود پمپاژ نمیکردند، حیات روی زمین شکل نمیگرفت.
در نتیجه، اکسیژن برای ما سمی نیست و با آن همزیستی مسالمتآمیز داریم، اما این گاز حیاتی میتواند برای موجودات فضایی خورنده و آسیبرسان باشد. هر چند که جانوران فضایی هم میتوانند مانند ما انسانها لباسهای محافظ بپوشند تا در شرایط متفاوت جوی صدمه نبینند، اما خب دوستانی که هر شب مشغول رویت بشقابپرنده و آدم فضایی هستند، بارها تاکید کردهاند که آنها را با لباس محافظ ندیدهاند!
سرانجام آیا موجودات فضایی وجود دارند؟
سوال بالا، یک جنبه فلسفی و یک جنبه علمی دارد که دانشمندان و متفکران هر دو زمینه، هیچ جواب قطعی و کاملی برای آن ندارند.
طبق آخرین یافتهها، تاکنون بیش از 6200 سیاره خورشیدی در بیش از 4700 منظومه شمسی کشف شدهاند که هیچکدام شبیه زمین یا منظومه خورشیدی نیستند. در نزدیکی زمین ما نیز جهانهایی وجود دارند که از پتانسیل میزبانی از حیات میکروبی در گذشته یا حال برخوردار هستند که از میان آنها میتوان به مریخ، اروپا (قمر مشتری)، انسدادوس و تایتان (قمرهای زحل) اشاره کرد. همچنین با در نظر گرفتن این موضوع که احتمالا دو بار حیات در منظومه شمسی ما آغاز شده، میتوان شانسی برای وجود حیات در سایر نقاط کهکشان قائل شد.
علاوه بر این، ما انسانها از سال 1960 میلادی با استفاده از ستارهشناسی رادیویی معمولی، توانایی جستجوی هوش فرازمینی را به دست آوردهایم. در کنار آن، اکنون بزرگترین پروژههای جستجوی حیات بیگانه در موسسه SETI کالیفرنیا و پروژه Breakthrough Listen در دانشگاه آکسفورد بریتانیا، در حال پیگیری هستند، اما تا این لحظه هنوز چیزی کشف نشده است.
با این حال، یک نویسنده خیالپرداز و بسیار امیدوار، در مقالهای در سال 1959 و در مجله Nature فرموده بودند که گرچه تخمین شانس موفقیت در پیدا کردن فرازمینیها دشوار است، اما اگر جستجو را کنار بگذاریم، این شانس قطعا به صفر درصد خواهد رسید!
نظرات کاربران
0 دیدگاه